Barbara en Ruben zitten op dit moment op de bus, hobbelend over de Andes andermaal, richting Latacunga voor de beklimming van de Cotopaxi, of voor de hoogtezieken, een wandeling rond een kratermeer.
Mijn vertrek van het mooie Cuenca wordt nog eventjes uitgesteld, om rond 4u de papis en el novio te gaan ontmoeten in Quito.
op de karaoke met vriendinnen van Barbara.
Zonder pasaporte geraakte je niet binnen in de bar, gelukkig zijn Pia en ik als twee druppels water, zodat haar identiteitskaart mooi van pas kwam.
Toeren en toeren en toeren hebben we gedaan in dit karretje. Ze wandelen hier niet graag, en kennen ook zelden de weg ergens naartoe.
In el museo del sombrero
Ons nieuwe vriend Daan, klaar voor een jaar Cuenca.
Afscheidsdag :-(
Afscheidsavond
Belangrijke bezigheden op emergencia de pediatria, waar niet altijd zoveel patiënten zijn: youtube, en aan de toog hangen babbelen.
Ik wou jullie enkele sfeerbeeldjes van ons laatste dagen in Cuenca niet verbergen. We intensifieerden ons contacten met de lokale stagiairs en leerden een nieuw vriendje kennen, Daan, assistent pediatrie die hier een heel jaar mag blijven.
Afspreken met een Ecuadoriaan is geen makkie. Ze komen telkens te laat, kennen het gegeven 'adres' niet, en als ze het al kennen kunnen ze er de weg naartoe niet uitleggen. Ze hebben ook zelden geld op hun gsm. Jammer allemaal, want elk afspraakje loonde zo hard de moeite!
Dit laatste weekend voor ons vakantie bestond vooral uit iets gaan eten (sushi, chancho hornado, burrito's...) en iets gaan drinken. Ook wel wat karaoke, waar ze hier keigoed in zijn. Na de prachtige uitvoering van 'barbie girl' door Barbara en ik waren we ons micro dan ook snel weer kwijt. En veel gedans! Feestjes moeten hier echter verplicht stoppen om 2u in het weekend, en 10u in de week, triestige zaak.
Nu op naar vakantie!
Emmylou, je bent vergeten te vertellen dat we ook gewerkt hebben in Cuenca: parameters opnemen, recetta's schrijven, patiënten naar de Rx en terug brengen, lesjes volgen, bloedstaaltjes van de piso naar het laboratorio brengen... en als er écht niets te doen was,dàn durfden we wel eens aan de (ziekenhuis)toog hangen, een boekje te lezen in het bed dat de interno`s bijna nooit zagen wegens te drukke wachten, of een beetje te laat te komen omdat we mss toch niet echt gemist zouden worden.. Laat dat duidelijk zijn :-)
BeantwoordenVerwijderen