GaLaPaGoS !

De weg naar het paradijs loopt niet steeds over rozen, daar werden Ruben en ik ons in de luchthaven van Guayaquil pijnlijk bewust van. Blijkbaar was ons ticket naar Galapagos wel gereserveerd maar niet bestaande in de computer. Veel geklaag, gesakker en zelfs een beetje vloeken in het Spaans (niet gemakkelijk!), maar uiteindelijk kregen we het toch geregeld dat we (voor een pakje dollars meer) toch nog op het desbetreffende vliegtuig geraakten. "En dat dat paradijs nu maar de moeite is!"

Daar begonnen we wel in te geloven nadat we geland waren op het eilandje Baltra. We bemerkten een hitte die lichtjes verstikkend was, een staalblauwe hemel, en op de overzetboot naar Puerto Ayora, hoofdstad van Isla Santa Cruz (ons ankerpunt voor de komende 5 dagen) vingen we al een glimp op van de fauna & flora die ons te wachten stond.

Aangezien we behalve onze vlucht en overnachting nog niets geregeld hadden, begonnen we de jacht naar betaalbare daguitstapjes onmiddellijk na aankomst. We sloten een verbond met een sympathieke Braziliaan en een Pool, die hetzelfde doel voor ogen hadden. Ecuadoriaanse touroperators zijn ietwat sluwer dan de gemiddelde Ecuadoriaan waar wij tot nu al mee in contact gekomen waren, maar toch slaagden we erin 2 niet al te dure dagtours te regelen.

Onze eerste dagtour ging richting Santa Isabela. Deze begon de volgende dag om 7u, dus het heerlijk ontbijtje in onze B&B moesten we snel naar binnen spelen, maar zelf na een dikke 2 maand in dit land zijn we nog niet geleerd: Ecuadoriaanse stiptheid is een zeldzaamheid! Maar goed, niet getreurd, een flink motorboottochtje later belanden we samen met een 15-tal andere toeristen op Santa Isabela. Dit eiland is vooral gekend voor zijn vulkanen en flamingo's. Aangezien wij de voorbije dagen op de Cotopaxi al flink wat portie vulkaan gehad hadden, en je door het weer op Galapagos sowieso minder enthousiast bent voor een wandeling, focusten we ons voornamelijk op de flamingo's. We kregen er een schiereilandje vol leguanen gratis bij, en konden ook whitetip reef sharks (jawel, haaien!) en (land-)schildpadden bewonderen. Deze laatsten worden grootgebracht in een kweekcentrum op enkele van de eilanden, omdat ze zodanig met uitsterven bedreigd zijn. De import van uitheemse fauna (zoals mieren, ratten, honden, geiten, koeien) zorgde ervoor dat de baby-schildpadden niet meer overleefden in hun natuurlijke habitat en daarom worden ze nu de eerste jaren van hun leven gevoederd en beschermd in 1 van deze kweekcentra.

Baby-schildpadjes

Whitetip reef shark

Pink flamingo's!

De volgende dag moest het heerlijk ontbijtje wederom aan een hoog tempo binnengewerkt worden, want we werden alweer om 7u verwacht aan de dokken van Puerto Ayora. Deze keer ging de reis naar de eilanden San Cristobal en Santa Fe. Op het programma stonden vooral snorkelen en... diertjes spotten! Voor de kust van San Cristobal hielden we even halt aan de "Leon Dormido", een rotsformatie die -met veel verbeelding en vanaf een grote afstand- aan een slapende leeuw doet denken. We snorkelden doorheen deze schone brokken steen en ontmoeten... een kolonie van wel 50 haaien! En ook: ontelbaar veel soorten fel gekleurde vissen, enkele zeeleeuwen, en een eenzame (water-)schildpad.  Een ware deugd voor eender wie toevallig voorbij snorkelt, de "ooohs" en "aaaahs" werden dan wel moeilijk overgebracht onder water, maar ze waren er zeker. 

Leon Dormido, de spleet in het midden was onze snorkelroute 

Blue-footed Booby, 1 van de meest geliefde vogels op Galapagos
(tot t-shirts met "I love Boobies" - opschriften toe)

Voor we in San Cristobal aanmeerden, kregen we nog even de kans om zeeleeuwen van dichterbij te bewonderen al snorkelend. Allemaal goed en wel, grappige beesten die zeeleeuwen, vooral het geluid dat ze voortbrengen en nog het meest aan een kruising van ezelgebalk en koegeloei doet denken, maar de pret was er toch een beetje af toen ik na deze snorkelpauze de bebloede arm van de Duitse toerist op onze boot zag. Blijkbaar was hij rustig naast een zeeleeuw aan het zwemmen, toen deze hem plots in de bovenarm hapte. 

Zeehonden voor de kust van San Cristobal

Wijzelf geraakten die dag haveloos van de boot, en besloten dit te vieren met een heerlijke ceviche (plaatselijke specialiteit op basis van koude vis en groentjes met gebakken banaantjes) in een gezellig straatje in Puerto Ayora, samen met onze Poolse en Braziliaanse medetrippers.

Avondmaal in Puerto Ayora (Santa Cruz) samen met Marcyn en Joao

Woensdag, onze laatse volledig dag op Galapagos, brachten we door op Santa Cruz, ons “thuiseiland”. Met de watertaxi bereikten we de andere kant van de haven, alwaar we een ruw wandelingetje naar Las Grietas maakten. Daar liepen we onze Poolse vriend Marcyn tegen het lijf, en samen keerden we terug naar de haven met tussenstop op een paradijselijk stukje strand dat we niet onbesnorkeld achter konden laten.

Terug aangekomen in de haven van Santa Cruz bezochten we het Darwin Research Station. Daar was strijdlustigheid de algemene leuze, want we zagen zowel een koppel reuzeschildpadden vechten om een plekje onder de struiken, als 2 leguanen waarvan de ene door het gat in de omheining naar het hok van de andere gekropen was. Fascinerende dierenwereld!

Onze laatste namiddag op Galapagos brachten we door in Bahia de Tortugas (Turtle Bay), één van de mooiste stranden die ik ooit gezien heb. Parelwit superfijn zand, uitgestrekt, zonder al te veel volk, en voorzien van een golfslag die zelfs ons, serieuze studenten, deed veranderen in spelende kinderen. Het water was zo helder dat je de vissen kon zien zwemmen in de toppen van de golven (Ruben meende zelfs een 2m grote vis te zien die verdacht veel op een haai leek). Alleen een beetje een ongelukkige naamkeuze, want we hebben jammergenoeg niet één Tortuga gespot op deze fantastische playa.

Jongeman -vruchteloos- op zoek naar schildpadden in Turtle Bay

Helaas konden we niet eeuwig op dit paradijs blijven (of we zouden op den duur niets meer mooi vinden als we terug komen naar België, stel je voor) en dus sprongen we terug op het vliegtuig naar Guayaquil na deze heerlijke 5-daagse. Dank u, Darwin!

Barbara

An inconvenient truth

En toen dachten Barbara en ik: 'We gaan nog eens een toertje toen'...

Om ons rodebloedcellengehalte nog een laatste boost te geven besloten we Cuenca vaarwel te zeggen en koers te zetten richting Latacunga. Dit gezellige bergdorpje ligt hoog in de Andes en is dus ideaal om te acclimatiseren en is daarenboven goed gelegen om van hier uit de volkaan Cotopaxi te beklimmen en  (een deel van) de Quilotoa-loop te wandelen. We kwamen er aan in een gringonest met Hollandse eigenaars, maar dat kon de pret niet bederven, want in feite was Hostal Tiana een hele puike herberg. Enkel de gymzaal naast de deur, waaruit van 's morgens vroeg de gymtunes galmden (Alors on danse...), kon in dit oord enigzins de vrede verstoren.

Dakterras Hostal Tiana

Kathedraal Latacunga

We bezochten de markt van Saquisili, een dorpje dat op de Quilotoa-loop (een aaneenschakeling van kleine dorpjes en schilderachtige vergezichten) ligt en een dag per week overloopt van het volk dat zijn koopwaar kwijt wil en ook volk dat het zich maar graag laat aansmeren. Zowel artesania, konijnen, bbqwapperaars, kippelevertjes, alsook het hele spectrum hiertussen is te verkrijgen op dit bonte allegaartje en ja... dus ook sjakossen. In de namiddag moest Latacunga zelf aan onze toeristische honger geloven.

Preitjes op m'n dijtjes!

De volgende dag stond het bedwingen van de Cotopaxi (in het gelijknamig nationaal park) op het programma. We besloten de de zuidkant van dit vulkanisch wonder te beklimmen omdat deze de mooiste en de minst toeristische is (lees: minst kans om Hollanders tegen te komen). We vertrokken met 4x4, Ecuadoriaanse gids en norse Italiaan vroeg in de morgen naar het refugio, vanwaar we de klim te voet begonnen. De goden waren ons goed gezind, want de bewolking die daar het merendeel van de tijd hangt bleef uit, en de uitzichten waren fabuleus. Een prachtige vulkaan, met besneeuwde top, en actief met een cyclus van ongeveer 100 jaar. Toen we ongeveer de datum van de volgende uitbarsting uitrekenden waren we net dat ietsje minder op ons gemak...

De grens van eeuwige sneeuw was volgens de gids de laatste jaren fel naar boven opgeschoven door klimatologische veranderingen en we voelden ons al wat schuldig dat we niet met de fiets in plaats van de 4x4 gekomen waren. De Italiaan bleek niet enkel nors, maar ook niet geacclimatiseerd, en niet in vorm, waardoor het zuustofgebrek hem wat parten speelde en met name in zijn hoofd, wat de norsheid enkel maar deed toenemen. We besloten hem dan maar achter te laten en stegen tot 4500 meter, alwaar het begon te hagelen en sneeuwen alsof de duivel er mee gemoeid was. We stegen nog door tot 4600 meter, maar moesten dan stoppen omdat we niet echt voorzien waren op sneeuw. Of echt niet.

An inconvenient truth

Mos en andere taiga op een achtergrond van vulkaan.

Een mens kan niet stoer genoeg poseren bij een vulkaan.

Hoe die foto van onze maanreis hiertussen beland is weet ik ook niet.

Om op krachten te komen gingen we in Latacunga, samen met een verdwaalde Belgische toeriste, de plaatselijke specialiteit proeven: chugchucara. Volgens de gids 'heart-attack-inducing'. En volgens ons best te omschrijven als 'alles in de frietpot'.

Het hartinfarct nabij.

Op onze laatste dag stond ons het kratermeer van Quilotoa te wachten. Een meer met zwavelhoudend water in de krater van een uitgedoofde vulkaan. Toen we per bus aankwamen in Quilotoa zat de krater volledig in wolken gehuld, maar toen we afdaalden langs de kraterrand kwam stukje bij beetje het prachtige panorama van deze microbiotoop tevoorschijn. We troffen per toeval weer dezelfde norse Italiaan die eigenlijk zeer vriendelijk was, want we kwamen hem tegen in het afdalen van de krater...
In tegenstelling tot het beklimmen van een berg, komt de afdaling hier eerst en is het in het terugkeren stijgen geblazen. Nadat onze gezellige picknick andermaal door de binnenrollende wolken en bijhorende regen werd verpest besloten we de steile klim aan te vatten en ... zagen de norse Italiaan gelukzalig op een ezeltje naar boven rijden.

Kratermeer van Quilotoa

Het zwavelhoudende water ziet er enkel maar uit alsof het leuk is om in te zwemmen.

Die avond namen we de nachtbus richting Guayaquil alwaar ons een vlucht richting paradijs te wachten stond: de Galapagoseilanden!

Ruben Ryckeboer

Hasta siempre

Barbara en Ruben zitten op dit moment op de bus, hobbelend over de Andes andermaal, richting Latacunga voor de beklimming van de Cotopaxi, of voor de hoogtezieken, een wandeling rond een kratermeer.
Mijn vertrek van het mooie Cuenca wordt nog eventjes uitgesteld, om rond 4u de papis en el novio te gaan ontmoeten in Quito.

 op de karaoke met vriendinnen van Barbara.

 Zonder pasaporte geraakte je niet binnen in de bar, gelukkig zijn Pia en ik als twee druppels water, zodat haar identiteitskaart mooi van pas kwam.

 Toeren en toeren en toeren hebben we gedaan in dit karretje. Ze wandelen hier niet graag, en kennen ook zelden de weg ergens naartoe.

 In el museo del sombrero

 Ons nieuwe vriend Daan, klaar voor een jaar Cuenca.

 Afscheidsdag :-(

 Afscheidsavond

 Belangrijke bezigheden op emergencia de pediatria, waar niet altijd zoveel patiënten zijn: youtube, en aan de toog hangen babbelen.

Ik wou jullie enkele sfeerbeeldjes van ons laatste dagen in Cuenca niet verbergen. We intensifieerden ons contacten met de lokale stagiairs en leerden een nieuw vriendje kennen, Daan, assistent pediatrie die hier een heel jaar mag blijven.
Afspreken met een Ecuadoriaan is geen makkie. Ze komen telkens te laat, kennen het gegeven 'adres' niet, en als ze het al kennen kunnen ze er de weg naartoe niet uitleggen. Ze hebben ook zelden geld op hun gsm. Jammer allemaal, want elk afspraakje loonde zo hard de moeite!

Dit laatste weekend voor ons vakantie bestond vooral uit iets gaan eten (sushi, chancho hornado, burrito's...) en iets gaan drinken. Ook wel wat karaoke, waar ze hier keigoed in zijn. Na de prachtige uitvoering van 'barbie girl' door Barbara en ik waren we ons micro dan ook snel weer kwijt. En veel gedans! Feestjes moeten hier echter verplicht stoppen om 2u in het weekend, en 10u in de week, triestige zaak.

Nu op naar vakantie!