Met de jeep door het oerwoud!

We schrijven vandaag vanuit Macas, een stadje in de oriente, aka de rimboe. Met ons gat in de boter, maar na een helse rit door mooie Andeslandschappen over  de weg-in-aanleg naast de afgrond, zitten we eens te meer in een prachtig huis met dito tuin.
Hierover verder meer, eerst Kerstmis enzo.

In Cuenca was het algemeen gedachtegoed deze kerst: we nodigen eens wat eenzamen uit. Het regende ons dus uitnodigingen dat laatste Cuencaweekend, om ons het gemis van ons familie en cadeautjes te helpen overkomen.
Aan het gemis van cadeautjes werd wat gedaan tijdens een klein kerstfeestje in het ziekenhuis zelf, met naampjes trekken en een amigo secreto gelukkig maken. Wij hadden voltreffers als Belgische chocolade in cadeaupapier, en werden beloond met oorbellen voor Barbara, een panamahoedendoos met - tegen de verwachtingen in - authentieke kerststalfiguurtjes voor Ruben, en een agenda voor mij, die ik met veel meer enthousiasme had onthaald als ik 14 jaar geweest was.

Het gemis van familie had wat meer voeten in aarde kunnen hebben, maar een feestje bij een van de mede-interno's thuis met heerlijke latino salsa en reggaeton en toch ook wel wat rum leidde ons al enigszins af.

Kerstavonddag zelf dan werd in Cuenca een vrolijke kleurrijke optocht vol kinderen gehouden, el paso del niño viajero, ideaal om te observeren vanaf het parkje voor de kathedraal in de zon.

Ze doen hier echt heel erg hun best om de kerstsfeer op te wekken, maar die zon en die warmte, dat maakt het allemaal een beetje onwezenlijk.
Later de dag kwam doctora Alexandra ons ophalen samen (maar op haar duidelijke instructies) een heerlijk kerstmaal klaar te maken en ten slotte te eindigen met een glaasje wijn, rustige salsamuziek en een dutje in de zetel voor het haardvuur in haar gigantisch huis op het platteland.

Onze voorlopig laatste dag in Cuenca besloten we de artisanale markten te gaan opzoeken in enkele naburige dorpjes. Mooie dorpjes, maar weinig markt helaas, kerstmis verlofdag, je weet wel...

En dan nu, Macas!
We zijn elk onderverdeeld in een verschillend subcentro de salud waar kindjes komen om zich te laten ontwormen, oudere vrouwtjes komen wenen van eenzaamheid omdat hun echtgenoot er vandoor is met een meisje van 15 jaar op vraag van de vader van dat meisje, verstandige jonge vrouwen voor anticonceptie komen, en verder hopen verschillende infecties.
Ik ben begonnen in het meest tropisch centro, waarbij je als je buiten komt de hutten tussen de bananenplanten ziet staan. De meeste patiënten zijn de indigene Shuar die soms tot 7u wandelen om tot bij een dokter te komen. Andere dagen nemen dokters een auto of zelfs een vliegtuigje om tot bij de patiënten te komen voor vaccinatie en andere gezondheidsacties (heeeeel jammer echter dat zij mij daar al 2 keer op zijn vergeten uitnodigen).

Hieronder het uitzicht vanuit Rubens centro de salud, meer junglefoto's later!
Emmylou

Arroz con pollo

Breek de stilte: hier zijn we weer!
Ondertussen al tweeënhalf weken in dit verre land en we voelen ons al stukken meer Ecuadoriaans. Bijvoorbeeld: onze gebrandmerkte huid van de vorige bergwandeling in Cajas begint af te pellen, de WAP (worst-appelmoes-patatjes) die we gisterenavond uit Marina's potten tevoorschijn toverden, maakte ons al een beetje melancholisch en onze Spaanse vocabulaire hoeft minder en minder begeleid te worden met gebaren.
Ondertussen zit onze eerste stageperiode op gynaeco-verloskunde er bijna op. Deze week staat Emmylou paraat op Emergencia om het kaf van het koren te scheiden onder de zwangere en minder zwangere vrouwen, terwijl Ruben en ik alle vrouwen met meer dan 4 cm opening in goede banen richting de verlossing trachten te leiden in het Centro Obstetrico.

Emergencia is net dat beetje interessanter dan Centro Obstetrico, vandaag bijvoorbeeld hebben Ruben en ik welgeteld 1 bevalling gezien. Niet dat we nog geen ongelofelijke situaties hebben meegemaakt, zoals dat ene 19-jarig schoolmeisje dat (in schooluniform) naar Emergencia kwam met hevige buikpijn, in alle staten ontkennend dat ze zwanger kon zijn. Ze crepeerde echter van de pijn en bij klinisch onderzoek kon moeilijk ontkend worden dat het ging om een "abdomen globuloso por utero gestante". Geen minuut later braken de vliezen tijdens het toucher, en nog eens 15 minuten nadien lag dit schoolmeisje boven in het Centro Obstetrico, net bevallen van een gezonde dochter (de tweede al).
Over het algemeen vind ik dat men hier helemaal anders met zwangerschap en bevalling omgaat. Er mag nooit een man de deur van het Centro Obstetrico binnengaan om zijn vrouw te steunen tijdens de bevalling, niemand heeft veel medelijden met het leed van de vrouwen die daar op een bedje soms met 4 naast elkaar hun contracties de baas trachten te worden, en we hebben nog nooit een proficiat gehoord als ze dat kind er dan eindelijk uitgekregen hebben (zonder epidurale!) en dat zal niet aan ons gebrekkig Spaans gelegen hebben...

Ruben in complete Centro Obstetrico-outfit

Ondertussen hebben we de boot niet langer kunnen afhouden van de interno's die ons meer dan dagelijks vroegen om een wacht mee te doen met hen (hacer turnos). We hebben er dan ook vorige dinsdag eentje gedaan, dat wil zeggen dat we na de stage (normaal tot 17u) in het ziekenhuis gebleven zijn tot de volgende dag 9u, quasi zonder nachtrust. Niet te onderschatten! Ikzelf stond dan op Emergencia en ik wist de hele nacht wel wat te doen. Gelukkig alles onder de vleugels van Alexandra, een toffe residente met het hart op de goede plaats die ons af en toe weg komt kapen om een koffietje te gaan drinken, een almuerzo te gaan eten in de kantine of een vrij bedje op Centro Obstetrico in te palmen voor een uurtje slaap.

Een typische "almuerzo": soep, arroz con pollo (hier enkel het vel van de kip) en een jugo van betwistbare kwaliteit...

Gelukkig is er naast al dat serieuze geziekenhuis ook nog het WEEKEND om de 5 (of 4) dagen om dit prachtige land verder te verkennen. Zo hebben we in het vorige "fin de semana" koers gezet naar Baños,  een gezellig stadje aan de voet van de vulkaan Tungurahua, die 2 weken geleden nog actief geweest is (maar nu helaas bijna permanent omringd door wolken dus slecht zichtbaar).  Baños is een badstad in de letterlijke zin van het woord, want bekend om zijn baños = baden gevuld met door de vulkaan verwarmd water. In combinatie met een ijskoud bad geeft dit een zalig relaxerend effect, hoewel je het niet te snel mag doen, want anders wordt het plots zwart voor je ogen (ik spreek uit ervaring). Naast de baden is het stadje ook bekend om zijn "cascada's" (watervallen). Die zijn wij gaan bewonderen per mountainbike, in in het gezelschap van onze Leuvense compañeros, die we in Baños toevallig tegen het lijf gelopen zijn.

Wat we echter vooral zullen onthouden van dit weekend is de raft trip. De sfeer zat er van bij het begin al in toen we met het busje naar de startplek van de Rio Pastaza reden: een vrolijk internationaal gezelschap met variërende raftervaring. 

Verdeeld over 2 raftboten begonnen we eraan. We overleefden de eerste "rapido" klasse 2, en met bonzende hartjes ook klasse 3, en de volgende ook... Ons zelfvertrouwen steeg, en misschien iets te snel, want bij de volgende rapido numero 3 lagen we plots met boot en al ondersteboven in de Rio Pastaza. Eventjes grote paniek maar ook dankbaarheid om de uitgebreide veiligheidsregels die we vooraf hadden gekregen (voor de flarden die we er ons op dat moment van herinnerden), maar uiteindelijk zijn we er zonder kleerscheuren vanaf gekomen. Uiteraard werden door dit avontuur de internationale banden alleen maar sterker en de vele straffe verhalen werden dan ook met geuren en kleuren herkauwd die avond in een cafeetje gelegen in een straat die verdacht veel aan onze Overpoort deed denken.. Helaas waren wij niet bij het stoere deel van de groep dat ook in de boot foto's nam en kunnen we jullie dus onze heldhaftigheid (nog) niet bewijzen, maar we zijn in blijde verwachting van een mail van onze nieuwe vrienden met bewijsmateriaal... 
In afwachting daarvan doen wij braaf verder met onze stage terug in Cuenca, bereiden we ons voor op de nakende geboorte van Jezus Christus en regelen ons vertrek naar het Centro de Salud in Macas volgende maandag. 


Feliz Navidad! 


Barbara

Wat ruist er door het struikgewas?

Het eerste volwaardige weekend in dit fabuleuze land zit er al weer op, en het was er een om U, U, U, tegen te zeggen. Nadat we zaterdagmiddag ons buikje volgegeten hadden hebben we Cuenca nog wat verder verkend, want het is niet voor niks dat deze stad Unesco Werelderfgoed is! Mensen die allergisch zijn voor koloniale architectuur, mooie gebouwen en gezellig pleintjes, zouden hier al snel vol rode plekken staan en veel tissuetjes nodig hebben. Zeiden we trouwens al dat de verkeerslichten in Cuenca met vogelgeluiden uitgerust zijn, en er wanneer de voetgangers over mogen de straat gevuld wordt met lijstergezang, koekoekgekoekoek en inheems mussengetjilp? Het walhalla voor de hobby-ornitholoog.

Zaterdagavond was er een festival in de stad, en hoewel uitgeregend, hebben we als die-hard festivalgangers ons hartje kunnen ophalen. Alles om een leuke fiesta te bouwen was dan ook aanwezig: kraampjes met artisanale brochettes, Ecuadorianen die zodanig klein zijn zodat je er moeiteloos kunt over kijken, Pilsener in flesjes van  652 cl voor 1 dollar, vechtpartijen met keukenmessen, een Ecuadoriaanse rockband die vrij vertaald 'the hangovers' heet, etc. We kropen desalniettemin op tijd in ons bed omdat er ons de volgende morgen al heel vroeg een nieuw avontuur stond te wachten.

Om 6u ging de wekker al weer zodat we vroeg de bus konden nemen richting het Nationaal Park Las Cajas: een immens stuk Andes dat beschermd is tegen goudzoekers, oliedelvers en natuurhaters. De plaatselijke ranchero raadde ons een tocht aan van een 7-tal uur en gaf ons de kaart van het park mee. Deze bleek niet zo nauwkeurig als we wel gewild hadden, maar met wat hulp van een oude Duitser en seine Altimeter kwamen we alsnog op het juiste pad terecht. En wat voor een pad! Een ware marteling voor mensen die niet van prachtige uitzichten, weidse berglandschappen, en ongerepte natuur houden. Het pad ging, zoals het een echt bergpad betaamt, ook wel wat op en neer, en soms wat veel op en weinig neer, vooral toen we over de 4000m gingen en we voelden dat onze rooie het wat moeilijk hadden om nog genoeg zuurstof rond te verdelen naar overal waar we het konden gebruiken.

Toen we de laatste locals die met ezels deze steile wegen berijden al even gepasseerd waren, en ook de Duitser achtergelaten hadden (3-0!), was het met volle teugen genieten van de natuurpracht: bergmeren die schitteren als diamanten in de hoogstaande zon, bergriviertjes die van de toppen van de bergen toestromen in deze meren, watervallen die zich vormen en even de stilte breken, prachtige mossoorten, bergbloemen, en zeldzame vogels... De hemel op aarde, niettemin voor vrijetijdsvogelaars. De conquistadores hebben het hier toch niet allemaal kapot gekregen!

Na een knappe prestatie van 5u wandelen kwamen we uitgeput terug op de rand van het nationaal park terecht, en waren we dan ook oprecht blij dat een Ecuadoriaan met Franse roots ons wilde voeren tot in Cuenca, meerbepaald de calle 3e Noviembre.
Nog eventjes genieten van het laatste zonnetje aan de rivier Tomebamba vlak aan ons huis, en dan tapas en paella gaan eten in een Spaans restaurant. De boog moet niet altijd gespannen staan, is niet toevallig een spreekwoord dat de Inca's uitgevonden hebben, en ook dit overleefde de Spaanse tirannie.

Vandaag zijn we geroteerd wat de stage betreft. Barbara is naar spoed gynaecologie verhuisd, en Ruben is Emmylou gaan vervoegen op de verlosafdeling... Sindsdien blijven de hoogzwangere vrouwen toestromen om en masse hun kind ter wereld te werpen, dit met daarbijhorende gezaag, en dus prijzen we onszelf gelukkig dat ons Spaans nu ook weer niet zó goed is. De nieuwe week is goed begonnen!



 RR

Al hospital!

Mooi geïnstalleerd en wel in Casa Marina, gezellig groot huis aan een rustig kabbelend riviertje, de Tomebamba, en klaar voor ons eerste stagedagen (fysiek klaar, dankzij de jetlag, mentaal daarentegen konden we wat extra vakantiedagen gebruiken...)

Hierboven: De Tomebamba, vlak voor ons deur, riviertje dat ons recht naar het ziekenhuis leidt.


Barbara en ik begonnen op verloskunde waar volgens de welbespraakte dokter (die ons allen aan Verbaeys deed denken, maar iets minder streng) 70% van al het werk in het ziekenhuis plaatsvond.  We vragen ons dan ook af wat ze in godsnaam in de andere ziekenhuisdelen uitsteken, want erg veel patiënten hebben we niet gezien (+- 3 bevallende patiënten per dag). Of zou het dan toch waar zijn 'nacen cuando se hacen' (ze worden geboren wanneer ze gemaakt worden), maw meer bevallingen 's nachts.
Tijd genoeg dus voor eindeloze vertellingen door de hoofddokter, met impressionante uitbeeldingen over Edith Piaff, zijn ontsnapping aan de farc, mooie vrouwen, zijn maandloon in de jaren 80 (90 dollarcent voor 30 dagen werk), de grootte van zaadcellen en eicellen ...
Ohja, de gemiddelde leeftijd van de bevallende patiënten is 19 jaar, meisjes van 15 of 16 jaar zijn geen uitzonderingen. Er is nooit iemand anders bij de bevalling dan hopen supporterende verpleging en dokters ('puja mi hija, puja, sacale al niño!), waarbij de hoofddokter er geen problemen in ziet om de jonge patiëntjes in hun gezicht uit te lachen omwille van hun jonge leeftijd en beperkte ontwikkeling. Aparte vorm van sensibilisatie...
Intussen maakte Ruben zich heel bedreven in het socializen met de dokters op emergencia (hij versierde ons al een afspraakje voor salsadansen op zaterdagavond), waar hij ook iets meer te doen had door de dag door dan op verloskunde.

Intussen hebben we ook stadje Cuenca verkend, heel gezellig vol mooie pleinen, kerken, straten en voldoende goedkope eetgelegenheden zoals bij de Colombiaan of Mexicaan, of op de markt met een heerlijk sapje en vers varken.

Het weer dan: even wisselvallig als in België, maar gemiddeld 10 graden warmer en kortere regenbuien.





Hierboven: La Inmaculada Concepcion, bedreigd door het dagelijks onweer















Zaterdagmiddaglunch, heeeeerlijk! Afwachten of we hier de volgende dagen/nachten aan herinnerd zullen worden.

Hiernaast ons toekomstige vaste leverancier van vers fruit allerhande, en van ruwe brokken chocola en indien nodig dierenhuiden of -botten.

So far, so good!

Na een reis van 3 dagen zijn we eindelijk beland op onze bestemming: Cuenca!
Zaterdagmorgen vroeg vertrokken, om 19 uur later zonder veel turbulenties, vertragingen of andere onaangenaamheden te arriveren in Quito, hoofdstad van Ecuador. Het was toen nog altijd zaterdag, dankzij het 6 uur tijdsverschil met België, een lange dag dus... Na een verkwikkende nachtrust in een hostel in Quito New Town, hebben we zondag de Old Town onder de loep genomen. Vele straatjes op en af, mooie gekleurde huizen en een wisselend klimaat (voormiddag stralende zon, namiddag doorspekt met regenbuien) waren onze eerste indrukken.

Hostal Alcala, Quito

Quito's beschermengel

Een tweede nacht in het hostel doorgebracht, om maandag de bus te nemen naar Cuenca. Dit verliep allemaal erg vlotjes, tot we na een uur of 4 rijden (we hadden er nog zeker 5 voor de boeg), de motor hoorden sputteren. Blijkbaar had "el turbo" het begeven, waardoor onze bus geen hellingen meer kon trotseren, iets wat redelijk essentieel is als je de Andes doorkruist.. Dus werd iedereen verzocht de bus te verlaten en op eigen houtje verder te reizen. Eventjes schrikken, maar gelukkig hadden wij in het eerste halfuur al een nieuwe bus te pakken... die ons echter maar naar het volgend dorp kon brengen aangezien dat zijn eindhalte was. Op zoek naar onze derde bus dus, die we ook redelijk snel te pakken hadden. Hier was de accomodatie niet echt van topkwaliteit (de eerste 2u hebben we doorgebracht met zevenen op elkaar gepakt in het voorste chauffeur-compartiment van de bus en de volgende 3u grotendeels rechtstaand achteraan in de bus) maar we zijn toch zonder kleerscheuren in Cuenca geraakt. Een taxi later stonden we aan de deur van Marina, onze gastvrouw. Hier werden we heel vriendelijk onthaald en vanaf nu kan dus ons echte avontuur beginnen: morgen afspraak met Dr Vega in Hospital Regional Vicente Corral Moscoso.

Pittoreske zichten vanuit de bus tussen Quito en Cuenca

Lekker knus in bus nr 3 tussen Quito en Cuenca

Bienvenido!

Welkom op onze blog. De komende 3 maand proberen we jullie, de thuisblijvers, via deze weg te updaten over al onze avonturen op overzeese stage in Cuenca.