Met de jeep door het oerwoud!

We schrijven vandaag vanuit Macas, een stadje in de oriente, aka de rimboe. Met ons gat in de boter, maar na een helse rit door mooie Andeslandschappen over  de weg-in-aanleg naast de afgrond, zitten we eens te meer in een prachtig huis met dito tuin.
Hierover verder meer, eerst Kerstmis enzo.

In Cuenca was het algemeen gedachtegoed deze kerst: we nodigen eens wat eenzamen uit. Het regende ons dus uitnodigingen dat laatste Cuencaweekend, om ons het gemis van ons familie en cadeautjes te helpen overkomen.
Aan het gemis van cadeautjes werd wat gedaan tijdens een klein kerstfeestje in het ziekenhuis zelf, met naampjes trekken en een amigo secreto gelukkig maken. Wij hadden voltreffers als Belgische chocolade in cadeaupapier, en werden beloond met oorbellen voor Barbara, een panamahoedendoos met - tegen de verwachtingen in - authentieke kerststalfiguurtjes voor Ruben, en een agenda voor mij, die ik met veel meer enthousiasme had onthaald als ik 14 jaar geweest was.

Het gemis van familie had wat meer voeten in aarde kunnen hebben, maar een feestje bij een van de mede-interno's thuis met heerlijke latino salsa en reggaeton en toch ook wel wat rum leidde ons al enigszins af.

Kerstavonddag zelf dan werd in Cuenca een vrolijke kleurrijke optocht vol kinderen gehouden, el paso del niño viajero, ideaal om te observeren vanaf het parkje voor de kathedraal in de zon.

Ze doen hier echt heel erg hun best om de kerstsfeer op te wekken, maar die zon en die warmte, dat maakt het allemaal een beetje onwezenlijk.
Later de dag kwam doctora Alexandra ons ophalen samen (maar op haar duidelijke instructies) een heerlijk kerstmaal klaar te maken en ten slotte te eindigen met een glaasje wijn, rustige salsamuziek en een dutje in de zetel voor het haardvuur in haar gigantisch huis op het platteland.

Onze voorlopig laatste dag in Cuenca besloten we de artisanale markten te gaan opzoeken in enkele naburige dorpjes. Mooie dorpjes, maar weinig markt helaas, kerstmis verlofdag, je weet wel...

En dan nu, Macas!
We zijn elk onderverdeeld in een verschillend subcentro de salud waar kindjes komen om zich te laten ontwormen, oudere vrouwtjes komen wenen van eenzaamheid omdat hun echtgenoot er vandoor is met een meisje van 15 jaar op vraag van de vader van dat meisje, verstandige jonge vrouwen voor anticonceptie komen, en verder hopen verschillende infecties.
Ik ben begonnen in het meest tropisch centro, waarbij je als je buiten komt de hutten tussen de bananenplanten ziet staan. De meeste patiënten zijn de indigene Shuar die soms tot 7u wandelen om tot bij een dokter te komen. Andere dagen nemen dokters een auto of zelfs een vliegtuigje om tot bij de patiënten te komen voor vaccinatie en andere gezondheidsacties (heeeeel jammer echter dat zij mij daar al 2 keer op zijn vergeten uitnodigen).

Hieronder het uitzicht vanuit Rubens centro de salud, meer junglefoto's later!
Emmylou