Arroz con pollo

Breek de stilte: hier zijn we weer!
Ondertussen al tweeënhalf weken in dit verre land en we voelen ons al stukken meer Ecuadoriaans. Bijvoorbeeld: onze gebrandmerkte huid van de vorige bergwandeling in Cajas begint af te pellen, de WAP (worst-appelmoes-patatjes) die we gisterenavond uit Marina's potten tevoorschijn toverden, maakte ons al een beetje melancholisch en onze Spaanse vocabulaire hoeft minder en minder begeleid te worden met gebaren.
Ondertussen zit onze eerste stageperiode op gynaeco-verloskunde er bijna op. Deze week staat Emmylou paraat op Emergencia om het kaf van het koren te scheiden onder de zwangere en minder zwangere vrouwen, terwijl Ruben en ik alle vrouwen met meer dan 4 cm opening in goede banen richting de verlossing trachten te leiden in het Centro Obstetrico.

Emergencia is net dat beetje interessanter dan Centro Obstetrico, vandaag bijvoorbeeld hebben Ruben en ik welgeteld 1 bevalling gezien. Niet dat we nog geen ongelofelijke situaties hebben meegemaakt, zoals dat ene 19-jarig schoolmeisje dat (in schooluniform) naar Emergencia kwam met hevige buikpijn, in alle staten ontkennend dat ze zwanger kon zijn. Ze crepeerde echter van de pijn en bij klinisch onderzoek kon moeilijk ontkend worden dat het ging om een "abdomen globuloso por utero gestante". Geen minuut later braken de vliezen tijdens het toucher, en nog eens 15 minuten nadien lag dit schoolmeisje boven in het Centro Obstetrico, net bevallen van een gezonde dochter (de tweede al).
Over het algemeen vind ik dat men hier helemaal anders met zwangerschap en bevalling omgaat. Er mag nooit een man de deur van het Centro Obstetrico binnengaan om zijn vrouw te steunen tijdens de bevalling, niemand heeft veel medelijden met het leed van de vrouwen die daar op een bedje soms met 4 naast elkaar hun contracties de baas trachten te worden, en we hebben nog nooit een proficiat gehoord als ze dat kind er dan eindelijk uitgekregen hebben (zonder epidurale!) en dat zal niet aan ons gebrekkig Spaans gelegen hebben...

Ruben in complete Centro Obstetrico-outfit

Ondertussen hebben we de boot niet langer kunnen afhouden van de interno's die ons meer dan dagelijks vroegen om een wacht mee te doen met hen (hacer turnos). We hebben er dan ook vorige dinsdag eentje gedaan, dat wil zeggen dat we na de stage (normaal tot 17u) in het ziekenhuis gebleven zijn tot de volgende dag 9u, quasi zonder nachtrust. Niet te onderschatten! Ikzelf stond dan op Emergencia en ik wist de hele nacht wel wat te doen. Gelukkig alles onder de vleugels van Alexandra, een toffe residente met het hart op de goede plaats die ons af en toe weg komt kapen om een koffietje te gaan drinken, een almuerzo te gaan eten in de kantine of een vrij bedje op Centro Obstetrico in te palmen voor een uurtje slaap.

Een typische "almuerzo": soep, arroz con pollo (hier enkel het vel van de kip) en een jugo van betwistbare kwaliteit...

Gelukkig is er naast al dat serieuze geziekenhuis ook nog het WEEKEND om de 5 (of 4) dagen om dit prachtige land verder te verkennen. Zo hebben we in het vorige "fin de semana" koers gezet naar Baños,  een gezellig stadje aan de voet van de vulkaan Tungurahua, die 2 weken geleden nog actief geweest is (maar nu helaas bijna permanent omringd door wolken dus slecht zichtbaar).  Baños is een badstad in de letterlijke zin van het woord, want bekend om zijn baños = baden gevuld met door de vulkaan verwarmd water. In combinatie met een ijskoud bad geeft dit een zalig relaxerend effect, hoewel je het niet te snel mag doen, want anders wordt het plots zwart voor je ogen (ik spreek uit ervaring). Naast de baden is het stadje ook bekend om zijn "cascada's" (watervallen). Die zijn wij gaan bewonderen per mountainbike, in in het gezelschap van onze Leuvense compañeros, die we in Baños toevallig tegen het lijf gelopen zijn.

Wat we echter vooral zullen onthouden van dit weekend is de raft trip. De sfeer zat er van bij het begin al in toen we met het busje naar de startplek van de Rio Pastaza reden: een vrolijk internationaal gezelschap met variërende raftervaring. 

Verdeeld over 2 raftboten begonnen we eraan. We overleefden de eerste "rapido" klasse 2, en met bonzende hartjes ook klasse 3, en de volgende ook... Ons zelfvertrouwen steeg, en misschien iets te snel, want bij de volgende rapido numero 3 lagen we plots met boot en al ondersteboven in de Rio Pastaza. Eventjes grote paniek maar ook dankbaarheid om de uitgebreide veiligheidsregels die we vooraf hadden gekregen (voor de flarden die we er ons op dat moment van herinnerden), maar uiteindelijk zijn we er zonder kleerscheuren vanaf gekomen. Uiteraard werden door dit avontuur de internationale banden alleen maar sterker en de vele straffe verhalen werden dan ook met geuren en kleuren herkauwd die avond in een cafeetje gelegen in een straat die verdacht veel aan onze Overpoort deed denken.. Helaas waren wij niet bij het stoere deel van de groep dat ook in de boot foto's nam en kunnen we jullie dus onze heldhaftigheid (nog) niet bewijzen, maar we zijn in blijde verwachting van een mail van onze nieuwe vrienden met bewijsmateriaal... 
In afwachting daarvan doen wij braaf verder met onze stage terug in Cuenca, bereiden we ons voor op de nakende geboorte van Jezus Christus en regelen ons vertrek naar het Centro de Salud in Macas volgende maandag. 


Feliz Navidad! 


Barbara