Barbecue city

We zijn al weer enkele weken verder gevorderd in ons voortdurende avontuur. Zo ver zelfs, dat dit weekend het laatste was in de buurt van Macas: 4 dagen naar het Nationaal Park Sangay (naar de gelijknamige actieve vulkaan). Voor de fans, die naar verluidt wat op hun honger bleven zitten, volgt hier het verslag van onze passage in Macas.

verblijfplaats in Macas

Macas is een stadje gelegen in de zuidelijke Oriente en is omgeven door bergen begroeid met jungle (regenwoud dus, waarvan we de regen al van bij aankomst van nader bij leerden kennen), de rivier Pastasa stroomt op zijn gemak door de vallei, en het klimaat is tussen de regen door warm tot zeer warm, afgewisseld met vochtige hitte en zweterig weer. Wanneer je door de straten wandelt valt er je ook direct iets op: this is barbecue city! Op iedere hoek van de straat staat wel iemand met een barbecuestelletje wat brochettejes (pincho's), banaan (banana), maiskolven (chuclo) en zulks meer te bakken en te verkopen. Het is zelfs zo erg dat er opzettelijk in het midden van de straat straathoeken worden aangelegd om iedere barbecuer zijn stekje te geven. Het resultaat is dat, als de rook om je hoofd is verdwenen, je altijd honger hebt, maar dat je ook telkens voor een prikje die honger kunt stillen met een sateetje (ook pincho).

barbecue!

Wat de stage betreft hadden we elk een vast 'subcentro de salud' (de Ecuadoriaanse tegenhanger van onze wijkgezondheidscentra, maar dan veel wijder verspreid) in de stad. Emmylou zat in 'el viejo hospital', Barbara in '27 de febrero', en ikzelf in 'Luxemburgo' (genoemd naar het Luxemburgse Rode Kruis dat dit subcentro hielp financieren). Elk om beurt gingen we ook een week naar Sevilla Don Bosco, een meer afgelegen dorpje waar de indigene Shuar-bevolgingsgroep (ja, indiaantjes) de grote meerderheid van de patiënten vormde.

Centro de Salud in Sevilla

Het werden heel interessante weken, en niet enkel op medisch vlak. De eerstelijnsgezondheidszorg bracht ons ook in dichter contact met de plaatselijke bevolking, met hun gewoonten, levenswijze, etc. Ook het feit dat we hier waren om van oud naar nieuw te gaan zorgde ervoor dat we de plaatselijke tradities van dichtbij konden beleven.

Er waren niet enkel de dagelijkse consultaties... Zo ging Emmylou ook mee op vaccinatiecampagne naar de plaatselijke scholen voor een massavaccinatie. Barbara volgde mee met een cursus 'bailatherapia' (danstherapie voor diabeten) en moest, toen de hoogzwangere instructrice het even moeilijk kreeg, zelf enkele (ietwat Europees aandoende) danspasjes uit haar mouw toveren. Ikzelf ging met een medisch getunede mobil home de hort op om in afgelegen dorpjes 'centro de salud aan huis' te leveren: medische zorgen of check up, vaccinaties en tandheelkundige controle.

Medische mobil home op toer

Het eindejaar wordt hier gevierd op een manier die ons alledrie vreemd was, maar met een symboliek waar we in België misschien nog iets van kunnen leren. Op oudejaarsavond, en de dagen er voor, wordt er teruggekeken op het oudejaar en wordt het nieuwe verwelkomd. Het oudejaar wordt voorgesteld door een oude weduwe en het nieuwe door een mooie, jonge vrouw. Alle problemen, ruzies, onhebbelijkheden van personen, etc., worden gesymboliseerd door grote poppen die je  naar het eindejaar toe in het straatbeeld ziet opduiken en die soms rondgevoerd worden in auto's. Op oudejaar krijgen de poppen nog  wat zweepslagen vergezeld met wensen voor het nieuwe jaar, alvorens ze in brand gestoken worden. Een mooi zicht als je overal in de stad vuurtjes ziet met mensen rond, mijmerend over wat was en komen zal.

Oudejaarspoppen

Geen patient, maar een oudejaarspop.

Wij besloten echter de overgang van oud naar nieuw niet in de stad door te brengen, maar het verlengde weekend te gebruiken om de jungle te verkennen. Marcello, een volbloed Shuar-indiaan, was daarbij onze gids. De eerste dag werden we gevoerd tot in de ecolodge 'Chiguaza', een paradijsje op aarde, met zwembad met vers junglewater en zicht op de prachtige wouden, het samenstromen van 2 rivieren, en een bar... De eerste jungletocht was een opwarmertje, met secundair regenwoud, 'inleiding tot de medicinale planten I', een door erosie in de rotsen ontstaan labyrint, prachtige watervallen, 'grotten voor beginners', en een eerste onzachte aanvaring tussen mijn voorhoofdslamp en een vleermuis met een krak in zijn radar.

Ecolodge

In de lodge, een levenswerk van de pater familias aldaar en prachtig uit hout vervaardigd, hadden we zeer mooie kamers, was het eten piekfijn, konden we uitrusten van de wandeling, en als het echt te warm werd (31 december, remember!) een duikje nemen in het zwembad. Als toemaatje kregen we nog een gegidst bezoek aan de plaatselijke bamboezagerij (de plaatselijke 'Remietn van de zagerie' kregen we jammergenoeg niet te zien, want die was bamboe gaan zoeken in de jungle).
We gingen het nieuwe jaar in met overheerlijke vis me rijst, mierzoete Ecuadoriaanse wijn, maté van een aangespoeld Argentijn die met ons meevierde, en wat Pilseners (Ecuatorianamente Refresciante!) om de avond af te sluiten.

Bamboezagerij

Bescheiden zwembad

Nieuwjaar had voor ons, na een onbijtje met ei en gefrituurde yuca, een al wat serieuzere jungletocht in petto, met als eindbestemming 'las Cuevas Los Tayos', de plaatselijke grotten van Han... Maar dan iets gevaarlijker, want ze durven al eens te overstromen met grotbezoekers en al er nog in. Omdat het tijdens de tocht al flink geregend had, en het water al aan het stijgen was, is 'grotten voor gevorderden' niet helemaal kunnen doorgaan en zijn we enkel in het eerste deel van het grottenstelsel gegaan. Desalniettemin een prachtige ervaring!

Het grootste licht staat in het midden.

Licht aan het einde van de tunnel.

Omdat door voorgenoemde regen een respectabel stuk oerwoud op de weg terecht was gekomen waardoor geen doorgang voor verkeer meer mogelijk was, is ons programma wat aangepast en hebben we de nacht moeten doorbrengen in Macas in plaats van in een Shuar-hutje. De volgende dag echter zijn we dan toch naar het dorpje, Buena Esperanza gegeten, kunnen gaan en konden we kennis maken met de plaatselijke bevolking, hoe ze omgaan met almaar grotere invloeden van buitenaf, hoe ze leven, etc. Na een prachtige tocht in de jungle, en 'inleiding tot de medicinale planten II', kregen we een traditioneel maal voorgeschoteld, met zelf gevangen paddenstoelen. Toen het eten gezakt was deden we een kanotocht naar een idyllisch plaatsje om te zwemmen en daar zwommen we dat het een lieve lust was! Als afsluiter kregen we nog een opvoering van traditionele muziek en dans, een waar spektakel; wat waren de toeristen blij!

Zelf gevangen paddenstoelen

De weken verliepen als de gesmeerde bliksem met avondlijke bezoekjes aan de plaatselijke (karaoke)bars, barbecuestalletjes, kermis, etc. De kermis was een allegaartje van kleurrijke kermisattracties (de een al wat ouder dan de andere), Ecuadoriaanse versies van vlaamse volksspelen, eetkraampjes (goed geraden, mét oliebollen), springkastelen, en stroompannes.

Kleurrijke kermis

Het volgende weekend stond Puyo op het programma. Puyo, 'Ciudad de Canela' (kaneelstad), ligt ten noorden van Macas en is een bruisend stadje in de Oriente. We deden er een eendaagse tour met bezoek aan een apenreservaat (waar zieke of mishandelde aapjes werden opgevangen), tocht naar een indrukwekkende waterval, kanotocht op de rio Upano, en als klap op de vuurpijl een klimmetje naar een met hangmatten uitgeruste uitkijktoren met zicht op de amazone: indrukwekkend!

'Als die aap hier mag schijten, dan ik ook!'

Een beeld zegt meer dan duizend woorden.

Waterval onder het toekijkend oog van een mythisch beeld.

's Avonds gingen Emmylou en Barbara al terug naar Macas voor een feestje met makkers van de subcentro's en een lazy sunday met bezoek aan de markt van Sucua. Ikzelf bleef in Puyo om op zondag nog een tocht te doen in de jungle met een plaatselijke Quichuagids. Om wat te besparen op vervoerskosten ging ik eerst mee met enkele toeristen voor een gegidst bezoek aan de markt (waar we toch iets te vroeg in de morgen wormen om te frituren aangeboden kregen) en bezoek aan een kweekprogramma voor reuzevissen (Mini Europa is al reuze, maar vissen die in een vijver tot 2,5 meter gaan, en in de vrije natuur tot 5 meter, dat is wel even andere koek). Na een oponthoud door politiecontrole (het busje waarin we werden vervoerd was niet gekeurd, en de chauffeur had geen rijbewijs...) konden ik aan de tocht beginnen: 6 uur wandelen in een regenwoud waar toch minstens evenveel regen als woud was. En het was een groot woud... 'Jungle voor halfgaren', en 'medicinale planten voor gevorderden I' zaten in het dagprogramma begrepen. Terugkeren naar Puyo was, samen met de locals, op het dak van een bus, want de bus zelf zat tjokvol met (mooie!) Argentijnse meisjes.

Uitzicht van uit het Quichuadorpje.

Toen de laatste week ingezet was beseften we dat we de 'Virgen de Macas', die al de hele tijd over ons gewaakt had, nog niet bezocht hadden. Dit metershoge Mariabeeld dat over Macas tuurt van op een berg aan de rand van de stad, wordt door de plaatselijke inwoner meestal bezocht per taxi (en als het heel goed gaat misschien nog de terugweg bergaf te voet), maar wij dachten de tocht volledig te voet te doen als voorbereiding op het volgende weekend. De Virgen was weliswaar groter dan we gedacht hebben en dus volgens optische wetten ook verder. Net voor zonsondergang konden we haar bereiken en nog op het nippertje van het fabuleuze uitzicht over de stad genieten. De terugkeer konden we (waarschijnlijk met behulp van de heilige maagd) doen in de laadbak van enkele goedgeluimde trabachadores die aldaar heel de dag hadden gewerkt aan de piëdestal van Maria.

De reusachtige Virgen de Macas (bij nader onderzoek van polyester).

Zoals eerder vermeld stond voor het volgende weekend de 4-daagse tocht in het Nationaal Park Sangay gepland... Maar zullen ze de bestemming wel bereiken? Komt een kudde woeste tapirs roet in het eten strooien? En blijkt een van de twee gidsen een kannibaal die het gemunt heeft op vrouwelijke toeristen tussen de 20 en 25 jaar? U verneemt het in het volgende verslag.

Ruben Ryckeboer